Skip to main content

માણસ હોવું !!!

પડી જવાનું – ઊભા થવાનું, ભાન હોવું – માણસ હોવું,
ગમેતેમના ગબડ્યાનું વરદાન હોવું – માણસ હોવું.

ચડતા શિખરે, પડતા નીચે, પડતા ખીણમાં, ચડતા ઊંચે
મચ્યા રહ્યાનું, લગાતાર બસ, ધ્યાન હોવું – માણસ હોવું.

ઈટ્ટાકિટ્ટા કર્યે જવાના, ખર્યે જવાના ખોખો ખેલી,
મોટેરા મનસૂબાથી બળવાન હોવું – માણસ હોવું.

ચરણ રૂકે ત્યાં સ્વાગત ઝીલતા દુનિયામાં ફૂલ્યા કરવાનું,
પોતાના ઘરમાં જાણે મહેમાન હોવું – માણસ હોવું.

મહામોલના શિર દઈ દેતા હસતા હસતા ક્ષણમાં તેને
સસ્તા સસ્તા જીવનનું અભિમાન હોવું – માણસ હોવું

સમજણની સિદ્ધિના વડલા વિસ્તાર્યા નિત કરવા પડતા,
તોય વખત પર નિરાધાર નાદાન હોવું – માણસ હોવું.

ખૂબીખામીના જુદા તોલથી સ્વજન પરાયા જોખ્યા કરવા
ઢળ્યા અહીં કે તહીં બધે વેરાન હોવું – માણસ હોવું.

હારજીતના ભેદ ભુલાવે એવા યુદ્ધે હોમાયા-નું
મળે તેમના જીવ્યાનું સન્માન હોવું – માણસ હોવું

Popular posts from this blog

હું, તમે ને આપણે

છોડ, કાંટા, ફૂલ તે શું ? હું, તમે ને આપણે સૂર્ય, તારા, ચંદ્ર તે શું ? હું, તમે ને આપણે રણ, આ રેતી, આ સમંદર, પર્વતો ને આ ઝરણ સિંહ, સસલાં, મોર તે શું ? હું, તમે ને આપણે તેજ, વાયુ, માટી ને આ આભ ને આ જલ બધું શૂન્ય જેવું શૂન્ય તે શું ? હું, તમે ને આપણે ઘર, આ ઘરની ભીંત, છત, બારી અને આ બારણાં થાંભલી, આ મોભ, તે શું ? હું, તમે ને આપણે વસ્ત્ર ને આ આભરણ ને આ સુગંધી દ્રવ્ય સૌ એ બધાનું કેન્દ્ર તે શું ? હું, તમે ને આપણે હું, તમે ને આપણેની આ લીલા છે, ખેલ છે ફોક, જુઠ્ઠું, વ્યર્થ તે શું ? હું, તમે ને આપણે

*તારી યાદ સૌ ભૂલી જાસે,*

*તારી યાદ સૌ ભૂલી જાસે,* *એક દિન જોજે  ભીંતમાં* *તસ્વીર તારી ઝૂલી જાસે,* *સમયના વહેતા પ્રવાહમાં,* *તારી યાદ સૌ ભૂલી જાસે,* *ભૂલકણા તારા ભાઈ સૌ* *ભાભીઓ ભૂલી જાસે,* *તારા કરેલા કામ સૌ,* *તારું નામ પણ ભૂલી જાસે,* *ભૂલસે તારા ભૂતકાળ ને* *તારી જાત પણ ભૂલી જાસે,* *છોળ સંસાર ની વાત તું,* *તારી માત પણ ભૂલી જાસે.* *આવ્યા'તા તારે આંગણે* *એ અતિથિ ભૂલી જાસે,* *તારા જન્મ અને મોતની,* *સૌ તિથિ પણ ભૂલી જાસે.* *ભૂલી જશે એ ભાઈબંધો* *જેને ડૂબતા નેં તેં તાર્યાં,* *સંતાન ભૂલસે સમય વહે,* *તારી ભાર્યા  પણ ભૂલી જાસે.*

એક સરીખી...

એક સરીખી...  નામ અલગ રાખ્યાં છે કિન્તુ પીડા મળતી એક સરીખી,  કોઇ મિલનથી, કોઇ વિરહમાં, આંખો રડતી એક સરીખી.  કોઇ સમયની રાહ જુએ ને કોઇ સમયથી ભાગ્યા કરતાં,  શૂળ બનીને વાગે કાંટા, કાય કણસતી એક સરીખી.  આજ ઉડીને અહીં આવી તો કાલ ઉડીને ત્યાં બેસી ગઈ,  મન્દિર હો યા મસ્જિદ હોવે, ચકલી ચણતી એક સરીખી.  સૂરજના આથમવા ટાણે શાંત સરોવર સામે બેઠો,  એ પણ ડૂબ્યો, હું પણ ડૂબ્યો, ચડતી પડતી એક સરીખી.  એક વખતની વાત નથી આ કાયમની છે લમણાંકૂટ,  હું વળગ્યો કે ઈચ્છા વળગી, વાત સળગતી એક સરીખી.